Rake communicatie, sterke copy en content die blijft hangen. Zodat je merk zichtbaar wordt, vertrouwen opbouwt en groeit mét strategie.

Geen tijd, energie of inspiratie om met je zichtbaarheid aan de slag te gaan? Je bent niet de enige.
Ik help je aan copy en content die klopt bij je merk, blijft hangen bij je doelgroep én resultaat oplevert.
Van overtuigende teksten tot socials en LinkedIn posts die het werk voor je doen.

Rake communicatie, sterke copy en content die blijft hangen. Zodat je merk zichtbaar wordt, vertrouwen opbouwt en groeit mét strategie.

Geen tijd, energie of inspiratie om met je zichtbaarheid aan de slag te gaan? Je bent niet de enige.
Ik help je aan copy en content die klopt bij je merk, blijft hangen bij je doelgroep én resultaat oplevert.
Van overtuigende teksten tot socials en LinkedIn posts die het werk voor je doen.

5+ jaar

Ervaring in copywriting en strategische communicatie

1000+

 LinkedIn-posts geschreven die klanten opleverden

75+

Ondernemers en bedrijven geholpen aan meer zichtbaarheid

10+

 Sectoren waarin ik ervaring heb – van overheid tot tech, van start-up tot scale-up

Je weet dat zichtbaarheid belangrijk is..

..maar het komt er steeds niet van. 

Herken je dit?

Dit is wat je wél wilt

Zodat jouw zichtbaarheid niet langer iets is dat je tegenhoudt, maar iets dat je vooruithelpt. En daar kom ik in beeld om je te helpen.

Ontwerp zonder titel (22)
Ontwerp zonder titel (21)
Ontwerp zonder titel (20)

Goed werk doen is niet genoeg als niemand het ziet

Je wilt dat je onderneming zichtbaar is, omdat je eigenlijk echt wel weet dat het verschil maakt. Je wilt herkend worden als expert, vertrouwen opbouwen en de juiste klanten aantrekken online. Je verlangt naar rust in je hoofd, overzicht in je zichtbaarheid en het vertrouwen dat je content klopt. Geen ad hoc posts meer, maar een strategie die klopt. Geen eindeloos twijfelen meer over wát je deelt en voor wie, maar consistentie en duidelijkheid.

Je wil dat mensen je zien én serieus nemen. Dat je naam blijft hangen. Dat aanvragen niet alleen uit je netwerk komen, maar juist via de verhalen die rondgaan. Je wilt ontzorgd worden en de ruimte krijgen om je bedrijf op te schalen, zonder dat je content en communicatie steeds blijven liggen. Maar in de praktijk blijft het toch altijd weer liggen, omdat het altijd iets is dat ‘nog moet’ en je vast blijft hangen. In onduidelijkheid, in een te volle agenda, in een leeg document en in twijfel wat je moet delen. En dus gebeurt er… niks.

“Wat je nu doet, bracht je hier.
Maar brengt het je ook verder?”

Als je blijft doen wat je nu doet, verandert er niets. Je blijft jezelf afvragen of je niet “iets met LinkedIn” moet. Je blijft last houden van dat knagende gevoel dat je je verhaal beter zou moeten vertellen. En ondertussen kiest jouw doelgroep voor iemand anders.

Maar je hebt een keuze.

Je kunt blijven hangen in uitstel, twijfel en losse pogingen. Je socials blijven stil, je teksten voelen niet als jij, en de klanten die je zoekt… die blijven weg. Want als jij niet laat zien wat je waard bent, hoe moeten zij het dan weten?

Of je kiest voor verandering. Voor zichtbaarheid die klopt en content die raakt. We gaan samen aan de slag met copy en content die bij je past én die werkt. Met een heldere strategie, teksten waar je achter staat en zichtbaarheid die klopt, zonder dat jij daar steeds tijd en energie in hoeft te steken.

Review kelly
Review Shyanne deels

De kracht van communicatie begint hier

Ik ben Pinar Tas, strategisch communicatieadviseur, copywriter en social media specialist. Met Copiene help ik mkb’ers, impactvolle scale-ups en missiegedreven organisaties aan communicatie die klopt, raakt en resultaat oplevert. Sterke communicatie begint bij een scherp verhaal, content en woorden die passen bij jou en je doelgroep én die strategisch in elkaar zitten. Ik luister, doorgrond en vertaal: naar copy en strategie die zowel authentiek als doordacht zijn. Die je zichtbaarheid vergroten, je merk versterken en ervoor zorgen dat de juiste mensen je vinden, onthouden en kiezen.

Met een master in Corporate Communication, ervaring in zowel de publieke als commerciële sector en een stevige achtergrond in communicatieadvies, weet ik waar de kansen liggen. In de afgelopen jaren hielp ik honderden ondernemers en teams aan een heldere positionering, een krachtig verhaal en een online aanwezigheid die vertrouwen wekt en omzet oplevert. Ik schreef en creëerde content die niet alleen 'leuk' was, maar ook beweging bracht: van zichtbaarheid en reacties tot leads en gesprekken tot concrete aanvragen en duurzame groei.

Wat mij drijft, is mijn fascinatie voor communicatie en hoe woorden en beelden mensen (on)bewust raken en aanzetten tot actie. Hoe iets kleins iets groots in gang zet, vaak zonder dat je het doorhebt. Daarom werk ik met een mix van strategie, psychologie en marketing: om van losse woorden een verhaal te creëren dat raakt en werkt. Keer op keer zie ik hoeveel verschil het maakt als communicatie wél klopt.

Of je nu een ondernemer bent die vaker zichtbaar wil zijn, een scale-up die toe is aan consistente communicatie, of een team dat vastloopt in half afgeschreven blogs en content zonder structuur: ik denk met je mee, stel de juiste vragen en zorg dat het geregeld wordt.

Altijd met aandacht en een persoonlijke aanpak: je bent bij mij geen nummertje. Ik geloof in samenwerken op basis van vertrouwen, korte lijntjes en eerlijk contact. Want sterke communicatie begint niet alleen bij strategie, maar ook bij echte verbinding.

Pinar Tas, eigenaresse van Copiene, met laptop en lachend

“Wat ons meteen aansprak in Pinar was haar creatieve brein, haar positieve energie en haar vermogen om ideeën om te zetten in sterke, doeltreffende content. Ze begrijpt onze visie, stelt kritische vragen en weet de juiste toon te vinden – zowel online als offline.”
– Ayla van M’PLOY

Deze merken gingen je al voor

Zo kan ik je helpen

Ghostwriting LinkedIn

Je wilt wel iets met LinkedIn, maar niet schreeuwerig of geforceerd. Ik help je met posts die kloppen bij wie je bent, die vertrouwen opbouwen en de juiste klanten aantrekken. Met een profiel dat staat als een huis, een contentstrategie die werkt en teksten die niet alleen leuk zijn om te lezen, maar ook echt iets doen.

Copywriting

Je hebt genoeg ideeën, maar hoe vertaal je die naar teksten die niet alleen mooi klinken, maar ook echt zorgen voor actie? Ik help je aan copy die blijft hangen bij je doelgroep en je helpt groeien. Van websiteteksten tot landingspagina’s, van e-books tot mailings en van socials tot ads.

Social media beheer

Altijd het gevoel dat je ‘nog iets moet posten’? Je socials zijn belangrijk, maar je hebt er geen tijd, geen zin en geen inspiratie voor. Ik zorg voor structuur en uitvoering: met een duidelijke lijn, visuals, captions, profieloptimalisatie en reels. Zichtbaarheid die doorloopt, terwijl jij focust op je werk.

Deze klanten gingen je al voor

Amber Verbeek
Tiny Woods Interieurbouw

Ik heb ongeveer twee jaar met Pinar gewerkt in een marketingfunctie. Gedurende haar tijd bij ons bedrijf heeft Pinar constant een hoog niveau van toewijding, werkethiek en expertise laten zien. Als Pinar’s manager kan ik bevestigen dat zij een uitzonderlijke werknemer is die effectief kan werken onder hoge druk en strakke deadlines. 
Ik was vooral onder de indruk van Pinar omdat ze een hands-on aanpak hanteerde en altijd bereid was een stapje extra te doen om ervoor te zorgen dat projecten volgens de hoogste normen werden afgerond. Ze was niet bang om uitdagingen aan te gaan en haar innovatieve ideeën en oplossingen hielpen ons onze marketingdoelstellingen te bereiken.

Chris Reijers
Global Head of CRM & Recruitment Just Eat Takeaway.com 

Yvette Neuschwanger
Senior Communicatieadviseur Provincie Zuid-Holland 

Laten we connecten

@copienecom
Pinar Tas | communicatie, copywriting & social media

@copienecom

  • Ze hebben het altijd over “jezelf vinden” op reis, maar ik ben mezelf hier vooral keihard tegengekomen.

We hebben het vaak een beetje romantiserend en geinend over jezelf vinden op reis, in een olifantenbroek, en dat je ineens weet wat je wil met je leven.

Ik ben momenteel drie weken aan het rondreizen in Japan. 

En gelukkig weet ik al best goed wie ik ben (en dat ik geen olifantenbroek wil), maar ik merk hier vooral heel sterk wat ik niet meer wil.

Mijn constante haast, mijn never-ending FOMO, mijn to-do lijstjes en altijd dat gevoel dat ik 'door' moet.

Japan is daarin genadeloos confronterend.

Mensen eten hier niet lopend op straat, maar staan stil en nemen even de tijd. Terwijl ik mijn eten normaal gesproken lopend, rennend of ergens in het OV naar binnen werk, want ja: efficiënt.

En nu stond ik ernaast en dacht alleen maar: wow… zo kan het dus ook. Wat goed. En eigenlijk ook gewoon heel fijn.

Op de drukste metrostations, midden in de spits, wacht iedereen rustig op zijn beurt. Geen geduw en geen ongeduld. Ik merkte dat ik eerst nog dacht: kom op. En nu steeds vaker: komt wel.

En in de supermarkt zei een medewerkster dat ze iets voor me ging halen. Na drie minuten voelde ik al irritatie opkomen en dacht ik: dit duurt te lang, ik loop wel door. Maar dat doe je hier niet. 

Dus ik bleef staan. Tien minuten. En ja hoor, ze kwam gewoon terug met precies wat ik zocht en graag wilde.

Blijkbaar is wachten hier geen probleem. Stilstaan ook niet.

Alleen voor mij.

En wat ik hier ineens heel helder zie, is hoe ik eigenlijk altijd “aan” sta: altijd snel, altijd door en vooral altijd het gevoel dat het efficiënter kan.

En ik merk dat ik daar wel een beetje klaar mee ben.

Even wachten is oké, de tijd nemen is oké, en niet constant lijstjes afwerken en gewoon even niets is ook oké.

Blijkbaar moest ik daarvoor helemaal naar de andere kant van de wereld reizen om dat te beseffen. En dat is ook oké.
  • Na 15 jaar onderwijs kan ik je alles vertellen over breuken, maar niets over hoe je een huis koopt of een contract leest.

En dat is iets waar ik de laatste tijd steeds vaker over nadenk.

Want ik ben benieuwd: heb jij ooit praktisch moeten toepassen aan welke kant van een vulkaan meer wind of regen is (aardrijkskunde is blijkbaar blijven hangen)? Of wat de uitkomst is van 7/49?

Ik in ieder geval niet.

Maar vragen als:
— blijf ik in loondienst of ga ik ondernemen, en wat zijn de voordelen?
— hoe koop ik een huis en waar moet ik op letten?
— waar moet ik op letten als ik een contract lees?

Die komen steeds vaker voorbij en daar was geen toets voor.

Begrijp me niet verkeerd. School heeft me veel gebracht: leren denken, basiskennis, doorzetten, structuur. Maar ook: leren voor dingen die ik daarna zelden nog gebruik.

Ik weet hoe vulkanische grond ontstaat, ik kan een jaarrekening opstellen en ik snap (semi) hoe vraag en aanbod werkt.

Allemaal super handig voor een pubquiz.

Maar het echte leven voelt soms alsof ik een examen moet maken… zonder dat ik de stof ooit heb gehad.

En ik weet en snap dat je niet alle aspecten van het leven kunt vangen in een lespakket. Maar stel je voor dat we naast theorie ook wat vaker oefenen met het echte leven:

— hoe je financiële keuzes maakt
— hoe je een contract leest zonder er later spijt van te krijgen
— hoe je een idee omzet in een onderneming
— hoe je investeert

Zodat we niet alleen leren om toetsen te halen, maar ook om beslissingen te nemen. En simpelweg te leven.

Want breuken vereenvoudigen is handig. Maar het leven wordt een stuk makkelijker als je iets minder goed bent in sommen, en iets beter in het echte leven.

Hoe denk jij hierover?
  • We gaan even de remote werken-clichés doorbreken, want die verhalen over vrijheid kennen we nu wel.

Vandaag gaat het over discipline, want zonder zat ik allang weer in een vlucht met Ryanair (oké, eigenlijk AirAsia vanuit Bali, maar even om de toon te zetten) naar huis.

In Nederland zit ik gewoon van 9 tot 5 achter m’n laptop, omdat iedereen dat doet. Iedereen om me heen gaat naar kantoor, werkt op vaste tijden, plant zijn dag strak in en zonder dat je het doorhebt, beweeg je daarin mee.

Maar weet je hoeveel ik hier in Bali zou kunnen doen? Hoeveel stranden, massages, cafés, yogalessen en zonsondergangen op me wachten?

Weet je hoe makkelijk het is om te denken: ik werk vanavond wel even, of morgen, of na die lunch bij die beachclub.

En dat is precies waar het misgaat.

Ik heb hier zoveel mensen ontmoet die met een beetje spaargeld naar Bali kwamen, dachten: ik ga dit leven wel even doen en zichzelf in no time verloren in beach clubs, feestjes en brunches.

Iedere dag een feestje, werk uitstellen, beetje freelancen, beetje zien wat komt.

En uiteindelijk nét genoeg geld overhouden voor een vliegticket terug naar huis.

Remote werken klinkt als vrijheid, maar vraagt om keiharde keuzes.

Het is niet werken waar en wanneer je maar wil, maar zelf bepalen dat je werkt, ook als alles om je heen roept: doe het later.

 ➤ Op tijd opstaan als niemand je aanwezigheid timet.
 ➤ Plannen als niemand met je meekijkt of deadlines stelt.
 ➤ Je werk serieus nemen als niemand zegt dat het moet.
 ➤ En vooral (heel vaak) nee zeggen tegen alles wat leuker, makkelijker of relaxter lijkt dan je to-do-lijst.

Remote werken is niet moeilijk omdat het zwaar is, het is moeilijk omdat het zo aantrekkelijk is om te doen wat niet moet.

Don’t get me wrong: het is het zeker waard, maar het is geen vakantie.

Werk jij wel eens remote? Wat vind jij het lastigst eraan of lijkt het je juist heerlijk? Ik ben benieuwd naar jouw beeld. 👇
  • Mag je nog wel ondernemen op Bali als je hier niet aan meedoet?

Ik begin te twijfelen…

Want ik doe ongeveer niets wat mindful is.

Ik mediteer niet, ik journal niet, en mindful ochtendroutines zitten er bij mij ook niet echt in.

En geloof me: ik heb het geprobeerd.

In Nederland, op Bali, op een drukke doordeweekse dag, op een rustige zaterdagochtend, als m’n hoofd overliep of juist helemaal leeg was.

Yoga lukt nog wel hoor, vooral omdat stretchen gewoon lekker is. Maar om m’n hoofd leeg te maken? Nope.

Tijdens iedere yogales waarin je wordt gevraagd om ‘in het hier en nu te zijn’, denk ik alleen maar aan m’n boodschappenlijst, de appjes die ik nog moet sturen of aan m’n to-do’s van morgen.

Mindfulness en ik… we blijven een lastige match.

En oprecht, ik bewonder mensen die wél die rust vinden in stilte of schrijven.

Maar voor mij is het gewoon niet de manier.

Mijn hoofd wordt pas rustig van een lange wandeling, een hersenloze Netflix-avond (ja, I know, sorry), of juist een lekkere actieve sportsessie.

Maar gaat het daar ook eigenlijk niet allemaal om?

Niet om de 5 AM morning routines, maar om doen wat bij jou past?

Ik ben benieuwd: waar vind jij ontspanning en rust in? En… nog tips om me toch over te geven aan mindfulness? ;-)

Ps. wie gooit me nu uit de Bali-groep?
  • Als ik iets heb geleerd het afgelopen jaar, is het dat ondernemen niet alleen betekent dat je andere bedrijven verder helpt.

Want dan blijft je eigen bedrijf achter.

2025 betekende een jaar van veel verandering in m’n bedrijf.

Een samenvatting van 2023 tot en met 2025:
– Ik werkte heel veel op gevoel
– Ik had een leuke website (en ja, ‘leuk’ is niet per se wat je website zou moeten zijn, besefte ik later)
– Ik vond ’m mooi, maar hij klonk een beetje als ik-van-wc-eend
– Ik werkte voor iedereen, en vooral heel veel ad hoc
– Even weggaan gaf stress, en ik nam veel last-minute klussen aan

En dat ging twee jaar lang, buiten wat stress, prima, met veel via-via klanten en mooie referenties.

Maar vorig jaar raakte ik in een dal. Een grote klant viel weg, en een paar maanden gebeurde er… helemaal niks.

Ik zocht het overal, behalve binnen m’n eigen bedrijf.

Totdat ik startte met een businesscoach.

En ja, geloof me: ik ben behoorlijk sceptisch als het gaat om coaches. Maar na veel research en een Excel met pro’s en con’s dacht ik: let’s go.

Voor het eerst in lange tijd zat ik uren aan mijn eigen business, in plaats van die van anderen.

Ik maakte een nieuwe website.
Ik postte consistent.
Ik keek naar wat mijn klanten zochten, in plaats van alleen wat ik zelf leuk vond.
Ik werkte op basis van strategie, in plaats van gevoel.

En dat heeft me echt doen beseffen: je moet blijven werken aan je eigen bedrijf. Niet alleen als het slecht gaat, maar altijd.

Hoe doe jij dit? Werk jij consistent aan je eigen bedrijf?
  • Een paar simpele appjes, maar meer had ik niet nodig voor een groot besef over m’n bedrijf.

In december kreeg ik een berichtje van een goede vriendin uit Nederland die spontaan wilde langskomen in Bali in januari. 

Fast forward een paar dagen later: GEBOEKT. Kunnen niet meer terug.

En ik dacht: superleuk!
Maar… ook: ai.

Want bezoek betekent in mijn geval in Bali: veel offline zijn, rondreizen, hosten, spontane plannen en vooral: amper werken.

Kan dat zomaar, drie weken van tevoren?

En al snel besefte ik: ja, dat kan.

Het werd een weekje knallen van tevoren. Lange dagen en alles op scherp. Maar: de maandplanningen stonden, meetings waren ervoor en erna gepland en taken voor projecten verdeeld.

Ik ging rustig mijn vakantie in, zonder stress en met vertrouwen.

En tijdens die vakantie:
– gingen klantposts gewoon online
– werden teksten gepubliceerd
– kwamen er zelfs nieuwe leads binnen voor kennismakingen

Vandaag klap ik na twee weken mijn laptop open en is er geen complete chaos, paniek of achterstand.

En ik denk vooral: wow. Ik heb een bedrijf gebouwd dat doorgaat, ook als ik even pauze neem.

Ik heb de afgelopen drie jaar zo hard gewerkt aan mijn bedrijf, en dit soort weken laten precies zien waarom.

Dat voelt als echte vrijheid en precies waarvoor ik ben gaan ondernemen.
Ze hebben het altijd over “jezelf vinden” op reis, maar ik ben mezelf hier vooral keihard tegengekomen.

We hebben het vaak een beetje romantiserend en geinend over jezelf vinden op reis, in een olifantenbroek, en dat je ineens weet wat je wil met je leven.

Ik ben momenteel drie weken aan het rondreizen in Japan. 

En gelukkig weet ik al best goed wie ik ben (en dat ik geen olifantenbroek wil), maar ik merk hier vooral heel sterk wat ik niet meer wil.

Mijn constante haast, mijn never-ending FOMO, mijn to-do lijstjes en altijd dat gevoel dat ik 'door' moet.

Japan is daarin genadeloos confronterend.

Mensen eten hier niet lopend op straat, maar staan stil en nemen even de tijd. Terwijl ik mijn eten normaal gesproken lopend, rennend of ergens in het OV naar binnen werk, want ja: efficiënt.

En nu stond ik ernaast en dacht alleen maar: wow… zo kan het dus ook. Wat goed. En eigenlijk ook gewoon heel fijn.

Op de drukste metrostations, midden in de spits, wacht iedereen rustig op zijn beurt. Geen geduw en geen ongeduld. Ik merkte dat ik eerst nog dacht: kom op. En nu steeds vaker: komt wel.

En in de supermarkt zei een medewerkster dat ze iets voor me ging halen. Na drie minuten voelde ik al irritatie opkomen en dacht ik: dit duurt te lang, ik loop wel door. Maar dat doe je hier niet. 

Dus ik bleef staan. Tien minuten. En ja hoor, ze kwam gewoon terug met precies wat ik zocht en graag wilde.

Blijkbaar is wachten hier geen probleem. Stilstaan ook niet.

Alleen voor mij.

En wat ik hier ineens heel helder zie, is hoe ik eigenlijk altijd “aan” sta: altijd snel, altijd door en vooral altijd het gevoel dat het efficiënter kan.

En ik merk dat ik daar wel een beetje klaar mee ben.

Even wachten is oké, de tijd nemen is oké, en niet constant lijstjes afwerken en gewoon even niets is ook oké.

Blijkbaar moest ik daarvoor helemaal naar de andere kant van de wereld reizen om dat te beseffen. En dat is ook oké.
Ze hebben het altijd over “jezelf vinden” op reis, maar ik ben mezelf hier vooral keihard tegengekomen. We hebben het vaak een beetje romantiserend en geinend over jezelf vinden op reis, in een olifantenbroek, en dat je ineens weet wat je wil met je leven. Ik ben momenteel drie weken aan het rondreizen in Japan. En gelukkig weet ik al best goed wie ik ben (en dat ik geen olifantenbroek wil), maar ik merk hier vooral heel sterk wat ik niet meer wil. Mijn constante haast, mijn never-ending FOMO, mijn to-do lijstjes en altijd dat gevoel dat ik 'door' moet. Japan is daarin genadeloos confronterend. Mensen eten hier niet lopend op straat, maar staan stil en nemen even de tijd. Terwijl ik mijn eten normaal gesproken lopend, rennend of ergens in het OV naar binnen werk, want ja: efficiënt. En nu stond ik ernaast en dacht alleen maar: wow… zo kan het dus ook. Wat goed. En eigenlijk ook gewoon heel fijn. Op de drukste metrostations, midden in de spits, wacht iedereen rustig op zijn beurt. Geen geduw en geen ongeduld. Ik merkte dat ik eerst nog dacht: kom op. En nu steeds vaker: komt wel. En in de supermarkt zei een medewerkster dat ze iets voor me ging halen. Na drie minuten voelde ik al irritatie opkomen en dacht ik: dit duurt te lang, ik loop wel door. Maar dat doe je hier niet. Dus ik bleef staan. Tien minuten. En ja hoor, ze kwam gewoon terug met precies wat ik zocht en graag wilde. Blijkbaar is wachten hier geen probleem. Stilstaan ook niet. Alleen voor mij. En wat ik hier ineens heel helder zie, is hoe ik eigenlijk altijd “aan” sta: altijd snel, altijd door en vooral altijd het gevoel dat het efficiënter kan. En ik merk dat ik daar wel een beetje klaar mee ben. Even wachten is oké, de tijd nemen is oké, en niet constant lijstjes afwerken en gewoon even niets is ook oké. Blijkbaar moest ik daarvoor helemaal naar de andere kant van de wereld reizen om dat te beseffen. En dat is ook oké.
3 weken ago
View on Instagram |
1/6
Na 15 jaar onderwijs kan ik je alles vertellen over breuken, maar niets over hoe je een huis koopt of een contract leest.

En dat is iets waar ik de laatste tijd steeds vaker over nadenk.

Want ik ben benieuwd: heb jij ooit praktisch moeten toepassen aan welke kant van een vulkaan meer wind of regen is (aardrijkskunde is blijkbaar blijven hangen)? Of wat de uitkomst is van 7/49?

Ik in ieder geval niet.

Maar vragen als:
— blijf ik in loondienst of ga ik ondernemen, en wat zijn de voordelen?
— hoe koop ik een huis en waar moet ik op letten?
— waar moet ik op letten als ik een contract lees?

Die komen steeds vaker voorbij en daar was geen toets voor.

Begrijp me niet verkeerd. School heeft me veel gebracht: leren denken, basiskennis, doorzetten, structuur. Maar ook: leren voor dingen die ik daarna zelden nog gebruik.

Ik weet hoe vulkanische grond ontstaat, ik kan een jaarrekening opstellen en ik snap (semi) hoe vraag en aanbod werkt.

Allemaal super handig voor een pubquiz.

Maar het echte leven voelt soms alsof ik een examen moet maken… zonder dat ik de stof ooit heb gehad.

En ik weet en snap dat je niet alle aspecten van het leven kunt vangen in een lespakket. Maar stel je voor dat we naast theorie ook wat vaker oefenen met het echte leven:

— hoe je financiële keuzes maakt
— hoe je een contract leest zonder er later spijt van te krijgen
— hoe je een idee omzet in een onderneming
— hoe je investeert

Zodat we niet alleen leren om toetsen te halen, maar ook om beslissingen te nemen. En simpelweg te leven.

Want breuken vereenvoudigen is handig. Maar het leven wordt een stuk makkelijker als je iets minder goed bent in sommen, en iets beter in het echte leven.

Hoe denk jij hierover?
Na 15 jaar onderwijs kan ik je alles vertellen over breuken, maar niets over hoe je een huis koopt of een contract leest. En dat is iets waar ik de laatste tijd steeds vaker over nadenk. Want ik ben benieuwd: heb jij ooit praktisch moeten toepassen aan welke kant van een vulkaan meer wind of regen is (aardrijkskunde is blijkbaar blijven hangen)? Of wat de uitkomst is van 7/49? Ik in ieder geval niet. Maar vragen als: — blijf ik in loondienst of ga ik ondernemen, en wat zijn de voordelen? — hoe koop ik een huis en waar moet ik op letten? — waar moet ik op letten als ik een contract lees? Die komen steeds vaker voorbij en daar was geen toets voor. Begrijp me niet verkeerd. School heeft me veel gebracht: leren denken, basiskennis, doorzetten, structuur. Maar ook: leren voor dingen die ik daarna zelden nog gebruik. Ik weet hoe vulkanische grond ontstaat, ik kan een jaarrekening opstellen en ik snap (semi) hoe vraag en aanbod werkt. Allemaal super handig voor een pubquiz. Maar het echte leven voelt soms alsof ik een examen moet maken… zonder dat ik de stof ooit heb gehad. En ik weet en snap dat je niet alle aspecten van het leven kunt vangen in een lespakket. Maar stel je voor dat we naast theorie ook wat vaker oefenen met het echte leven: — hoe je financiële keuzes maakt — hoe je een contract leest zonder er later spijt van te krijgen — hoe je een idee omzet in een onderneming — hoe je investeert Zodat we niet alleen leren om toetsen te halen, maar ook om beslissingen te nemen. En simpelweg te leven. Want breuken vereenvoudigen is handig. Maar het leven wordt een stuk makkelijker als je iets minder goed bent in sommen, en iets beter in het echte leven. Hoe denk jij hierover?
4 weken ago
View on Instagram |
2/6
We gaan even de remote werken-clichés doorbreken, want die verhalen over vrijheid kennen we nu wel.

Vandaag gaat het over discipline, want zonder zat ik allang weer in een vlucht met Ryanair (oké, eigenlijk AirAsia vanuit Bali, maar even om de toon te zetten) naar huis.

In Nederland zit ik gewoon van 9 tot 5 achter m’n laptop, omdat iedereen dat doet. Iedereen om me heen gaat naar kantoor, werkt op vaste tijden, plant zijn dag strak in en zonder dat je het doorhebt, beweeg je daarin mee.

Maar weet je hoeveel ik hier in Bali zou kunnen doen? Hoeveel stranden, massages, cafés, yogalessen en zonsondergangen op me wachten?

Weet je hoe makkelijk het is om te denken: ik werk vanavond wel even, of morgen, of na die lunch bij die beachclub.

En dat is precies waar het misgaat.

Ik heb hier zoveel mensen ontmoet die met een beetje spaargeld naar Bali kwamen, dachten: ik ga dit leven wel even doen en zichzelf in no time verloren in beach clubs, feestjes en brunches.

Iedere dag een feestje, werk uitstellen, beetje freelancen, beetje zien wat komt.

En uiteindelijk nét genoeg geld overhouden voor een vliegticket terug naar huis.

Remote werken klinkt als vrijheid, maar vraagt om keiharde keuzes.

Het is niet werken waar en wanneer je maar wil, maar zelf bepalen dat je werkt, ook als alles om je heen roept: doe het later.

 ➤ Op tijd opstaan als niemand je aanwezigheid timet.
 ➤ Plannen als niemand met je meekijkt of deadlines stelt.
 ➤ Je werk serieus nemen als niemand zegt dat het moet.
 ➤ En vooral (heel vaak) nee zeggen tegen alles wat leuker, makkelijker of relaxter lijkt dan je to-do-lijst.

Remote werken is niet moeilijk omdat het zwaar is, het is moeilijk omdat het zo aantrekkelijk is om te doen wat niet moet.

Don’t get me wrong: het is het zeker waard, maar het is geen vakantie.

Werk jij wel eens remote? Wat vind jij het lastigst eraan of lijkt het je juist heerlijk? Ik ben benieuwd naar jouw beeld. 👇
We gaan even de remote werken-clichés doorbreken, want die verhalen over vrijheid kennen we nu wel. Vandaag gaat het over discipline, want zonder zat ik allang weer in een vlucht met Ryanair (oké, eigenlijk AirAsia vanuit Bali, maar even om de toon te zetten) naar huis. In Nederland zit ik gewoon van 9 tot 5 achter m’n laptop, omdat iedereen dat doet. Iedereen om me heen gaat naar kantoor, werkt op vaste tijden, plant zijn dag strak in en zonder dat je het doorhebt, beweeg je daarin mee. Maar weet je hoeveel ik hier in Bali zou kunnen doen? Hoeveel stranden, massages, cafés, yogalessen en zonsondergangen op me wachten? Weet je hoe makkelijk het is om te denken: ik werk vanavond wel even, of morgen, of na die lunch bij die beachclub. En dat is precies waar het misgaat. Ik heb hier zoveel mensen ontmoet die met een beetje spaargeld naar Bali kwamen, dachten: ik ga dit leven wel even doen en zichzelf in no time verloren in beach clubs, feestjes en brunches. Iedere dag een feestje, werk uitstellen, beetje freelancen, beetje zien wat komt. En uiteindelijk nét genoeg geld overhouden voor een vliegticket terug naar huis. Remote werken klinkt als vrijheid, maar vraagt om keiharde keuzes. Het is niet werken waar en wanneer je maar wil, maar zelf bepalen dat je werkt, ook als alles om je heen roept: doe het later. ➤ Op tijd opstaan als niemand je aanwezigheid timet. ➤ Plannen als niemand met je meekijkt of deadlines stelt. ➤ Je werk serieus nemen als niemand zegt dat het moet. ➤ En vooral (heel vaak) nee zeggen tegen alles wat leuker, makkelijker of relaxter lijkt dan je to-do-lijst. Remote werken is niet moeilijk omdat het zwaar is, het is moeilijk omdat het zo aantrekkelijk is om te doen wat niet moet. Don’t get me wrong: het is het zeker waard, maar het is geen vakantie. Werk jij wel eens remote? Wat vind jij het lastigst eraan of lijkt het je juist heerlijk? Ik ben benieuwd naar jouw beeld. 👇
1 maand ago
View on Instagram |
3/6
Mag je nog wel ondernemen op Bali als je hier niet aan meedoet?

Ik begin te twijfelen…

Want ik doe ongeveer niets wat mindful is.

Ik mediteer niet, ik journal niet, en mindful ochtendroutines zitten er bij mij ook niet echt in.

En geloof me: ik heb het geprobeerd.

In Nederland, op Bali, op een drukke doordeweekse dag, op een rustige zaterdagochtend, als m’n hoofd overliep of juist helemaal leeg was.

Yoga lukt nog wel hoor, vooral omdat stretchen gewoon lekker is. Maar om m’n hoofd leeg te maken? Nope.

Tijdens iedere yogales waarin je wordt gevraagd om ‘in het hier en nu te zijn’, denk ik alleen maar aan m’n boodschappenlijst, de appjes die ik nog moet sturen of aan m’n to-do’s van morgen.

Mindfulness en ik… we blijven een lastige match.

En oprecht, ik bewonder mensen die wél die rust vinden in stilte of schrijven.

Maar voor mij is het gewoon niet de manier.

Mijn hoofd wordt pas rustig van een lange wandeling, een hersenloze Netflix-avond (ja, I know, sorry), of juist een lekkere actieve sportsessie.

Maar gaat het daar ook eigenlijk niet allemaal om?

Niet om de 5 AM morning routines, maar om doen wat bij jou past?

Ik ben benieuwd: waar vind jij ontspanning en rust in? En… nog tips om me toch over te geven aan mindfulness? ;-)

Ps. wie gooit me nu uit de Bali-groep?
Mag je nog wel ondernemen op Bali als je hier niet aan meedoet? Ik begin te twijfelen… Want ik doe ongeveer niets wat mindful is. Ik mediteer niet, ik journal niet, en mindful ochtendroutines zitten er bij mij ook niet echt in. En geloof me: ik heb het geprobeerd. In Nederland, op Bali, op een drukke doordeweekse dag, op een rustige zaterdagochtend, als m’n hoofd overliep of juist helemaal leeg was. Yoga lukt nog wel hoor, vooral omdat stretchen gewoon lekker is. Maar om m’n hoofd leeg te maken? Nope. Tijdens iedere yogales waarin je wordt gevraagd om ‘in het hier en nu te zijn’, denk ik alleen maar aan m’n boodschappenlijst, de appjes die ik nog moet sturen of aan m’n to-do’s van morgen. Mindfulness en ik… we blijven een lastige match. En oprecht, ik bewonder mensen die wél die rust vinden in stilte of schrijven. Maar voor mij is het gewoon niet de manier. Mijn hoofd wordt pas rustig van een lange wandeling, een hersenloze Netflix-avond (ja, I know, sorry), of juist een lekkere actieve sportsessie. Maar gaat het daar ook eigenlijk niet allemaal om? Niet om de 5 AM morning routines, maar om doen wat bij jou past? Ik ben benieuwd: waar vind jij ontspanning en rust in? En… nog tips om me toch over te geven aan mindfulness? 😉 Ps. wie gooit me nu uit de Bali-groep?
2 maanden ago
View on Instagram |
4/6
Als ik iets heb geleerd het afgelopen jaar, is het dat ondernemen niet alleen betekent dat je andere bedrijven verder helpt.

Want dan blijft je eigen bedrijf achter.

2025 betekende een jaar van veel verandering in m’n bedrijf.

Een samenvatting van 2023 tot en met 2025:
– Ik werkte heel veel op gevoel
– Ik had een leuke website (en ja, ‘leuk’ is niet per se wat je website zou moeten zijn, besefte ik later)
– Ik vond ’m mooi, maar hij klonk een beetje als ik-van-wc-eend
– Ik werkte voor iedereen, en vooral heel veel ad hoc
– Even weggaan gaf stress, en ik nam veel last-minute klussen aan

En dat ging twee jaar lang, buiten wat stress, prima, met veel via-via klanten en mooie referenties.

Maar vorig jaar raakte ik in een dal. Een grote klant viel weg, en een paar maanden gebeurde er… helemaal niks.

Ik zocht het overal, behalve binnen m’n eigen bedrijf.

Totdat ik startte met een businesscoach.

En ja, geloof me: ik ben behoorlijk sceptisch als het gaat om coaches. Maar na veel research en een Excel met pro’s en con’s dacht ik: let’s go.

Voor het eerst in lange tijd zat ik uren aan mijn eigen business, in plaats van die van anderen.

Ik maakte een nieuwe website.
Ik postte consistent.
Ik keek naar wat mijn klanten zochten, in plaats van alleen wat ik zelf leuk vond.
Ik werkte op basis van strategie, in plaats van gevoel.

En dat heeft me echt doen beseffen: je moet blijven werken aan je eigen bedrijf. Niet alleen als het slecht gaat, maar altijd.

Hoe doe jij dit? Werk jij consistent aan je eigen bedrijf?
Als ik iets heb geleerd het afgelopen jaar, is het dat ondernemen niet alleen betekent dat je andere bedrijven verder helpt. Want dan blijft je eigen bedrijf achter. 2025 betekende een jaar van veel verandering in m’n bedrijf. Een samenvatting van 2023 tot en met 2025: – Ik werkte heel veel op gevoel – Ik had een leuke website (en ja, ‘leuk’ is niet per se wat je website zou moeten zijn, besefte ik later) – Ik vond ’m mooi, maar hij klonk een beetje als ik-van-wc-eend – Ik werkte voor iedereen, en vooral heel veel ad hoc – Even weggaan gaf stress, en ik nam veel last-minute klussen aan En dat ging twee jaar lang, buiten wat stress, prima, met veel via-via klanten en mooie referenties. Maar vorig jaar raakte ik in een dal. Een grote klant viel weg, en een paar maanden gebeurde er… helemaal niks. Ik zocht het overal, behalve binnen m’n eigen bedrijf. Totdat ik startte met een businesscoach. En ja, geloof me: ik ben behoorlijk sceptisch als het gaat om coaches. Maar na veel research en een Excel met pro’s en con’s dacht ik: let’s go. Voor het eerst in lange tijd zat ik uren aan mijn eigen business, in plaats van die van anderen. Ik maakte een nieuwe website. Ik postte consistent. Ik keek naar wat mijn klanten zochten, in plaats van alleen wat ik zelf leuk vond. Ik werkte op basis van strategie, in plaats van gevoel. En dat heeft me echt doen beseffen: je moet blijven werken aan je eigen bedrijf. Niet alleen als het slecht gaat, maar altijd. Hoe doe jij dit? Werk jij consistent aan je eigen bedrijf?
2 maanden ago
View on Instagram |
5/6
Een paar simpele appjes, maar meer had ik niet nodig voor een groot besef over m’n bedrijf.

In december kreeg ik een berichtje van een goede vriendin uit Nederland die spontaan wilde langskomen in Bali in januari. 

Fast forward een paar dagen later: GEBOEKT. Kunnen niet meer terug.

En ik dacht: superleuk!
Maar… ook: ai.

Want bezoek betekent in mijn geval in Bali: veel offline zijn, rondreizen, hosten, spontane plannen en vooral: amper werken.

Kan dat zomaar, drie weken van tevoren?

En al snel besefte ik: ja, dat kan.

Het werd een weekje knallen van tevoren. Lange dagen en alles op scherp. Maar: de maandplanningen stonden, meetings waren ervoor en erna gepland en taken voor projecten verdeeld.

Ik ging rustig mijn vakantie in, zonder stress en met vertrouwen.

En tijdens die vakantie:
– gingen klantposts gewoon online
– werden teksten gepubliceerd
– kwamen er zelfs nieuwe leads binnen voor kennismakingen

Vandaag klap ik na twee weken mijn laptop open en is er geen complete chaos, paniek of achterstand.

En ik denk vooral: wow. Ik heb een bedrijf gebouwd dat doorgaat, ook als ik even pauze neem.

Ik heb de afgelopen drie jaar zo hard gewerkt aan mijn bedrijf, en dit soort weken laten precies zien waarom.

Dat voelt als echte vrijheid en precies waarvoor ik ben gaan ondernemen.
Een paar simpele appjes, maar meer had ik niet nodig voor een groot besef over m’n bedrijf. In december kreeg ik een berichtje van een goede vriendin uit Nederland die spontaan wilde langskomen in Bali in januari. Fast forward een paar dagen later: GEBOEKT. Kunnen niet meer terug. En ik dacht: superleuk! Maar… ook: ai. Want bezoek betekent in mijn geval in Bali: veel offline zijn, rondreizen, hosten, spontane plannen en vooral: amper werken. Kan dat zomaar, drie weken van tevoren? En al snel besefte ik: ja, dat kan. Het werd een weekje knallen van tevoren. Lange dagen en alles op scherp. Maar: de maandplanningen stonden, meetings waren ervoor en erna gepland en taken voor projecten verdeeld. Ik ging rustig mijn vakantie in, zonder stress en met vertrouwen. En tijdens die vakantie: – gingen klantposts gewoon online – werden teksten gepubliceerd – kwamen er zelfs nieuwe leads binnen voor kennismakingen Vandaag klap ik na twee weken mijn laptop open en is er geen complete chaos, paniek of achterstand. En ik denk vooral: wow. Ik heb een bedrijf gebouwd dat doorgaat, ook als ik even pauze neem. Ik heb de afgelopen drie jaar zo hard gewerkt aan mijn bedrijf, en dit soort weken laten precies zien waarom. Dat voelt als echte vrijheid en precies waarvoor ik ben gaan ondernemen.
3 maanden ago
View on Instagram |
6/6

© 2023 Copiene. Alle rechten voorbehouden.