Socials die werken, zonder dat jij het werk hoeft te doen​

Van rondlopen op blote voeten tot dropshipping businesses, eindeloze feesten en massatoerisme. Iedereen lijkt er wel iets van te vinden. Ik ben er zelf net na drie jaar weggegaan en juist daardoor kan ik zeggen: Bali is zoveel meer dan de stereotypes. De bekende beelden kloppen deels. Ja, er zijn mensen die leven voor yoga en spiritualiteit. Ja, er zijn ondernemers die gaan voor snel geld. Ja, er zijn mensen die heel veel feesten. En ja, er wordt (veel te veel) gebouwd. Maar dat is maar een klein deel van het verhaal. Wat je minder vaak hoort, is waarom zoveel mensen er überhaupt naartoe gaan en zo graag blijven. De energie en inspiratie om te ondernemen. De hoeveelheid plekken waar je kunt werken en bouwen aan jezelf. Hoe normaal het is om buiten te leven. De mensen die verder kijken dan de titels op je cv. Hoe makkelijk het wordt om gezonder te leven door de focus op beweging en voeding. En dan heb je natuurlijk ook nog de geweldige cultuur, de lieve locals en de indrukwekkende natuur. Want die zijn er nog steeds, als je verder kijkt dan de paar plekken waar iedereen blijft hangen. Al die dingen zorgden ervoor dat Bali voor mij als thuis voelde. We maken plekken vaak kleiner dan ze zijn, omdat dat makkelijker is. Maar daarmee sluiten we ons ook af voor het hele verhaal. Ik ben benieuwd: hoe kijk jij naar Bali?

Als je ergens niet blij mee bent, doe er dan iets aan. Dat klinkt misschien hard. Maar als ik de laatste jaren iets heb geleerd, is het hoe makkelijk het is om comfortabel in je eigen (klaag)bubbel te blijven. En ja, er zit nuance in. Soms heb je verplichtingen en soms zijn er beperkingen. Maar vaak ook niet. Ik hoor en zie zó vaak mensen die niet blij zijn met hun werk of situatie, terwijl er niets verandert. En geloof me, ik ken het zelf ook. Ik dacht lang in beperkingen en vooral in: “hoe dan?” Totdat ik besefte dat er niets verandert als ik dat zelf niet doe. Wil je naar het buitenland? Kijk of je je werk remote kunt doen. Kan dat niet? Onderzoek of je iets kunt opbouwen binnen je vakgebied. Haal je geen energie uit je werk? Verdiep je in een cursus of opleiding. Geen budget voor een cursus? Er is meer gratis beschikbaar dan je denkt. Geen tijd voor een opleiding? Er zijn steeds meer bedrijven die kijken naar skills in plaats van diploma’s. Er zijn vaak meer opties dan je denkt. Maar het belangrijkste is: begin. Niemand is ooit verder gekomen door te blijven hangen in klagen en drempels. Doe het voor jezelf. Want het is zo zonde om te blijven hangen in iets waar je niet gelukkig van wordt, terwijl er nog zoveel uit het leven te halen valt.

Weet je wat ik me laatst besefte op vakantie over ondernemen? Helemaal niets. En dat bedoel ik positief. We kennen ze allemaal wel: de posts waarin de grootste businessinzichten worden opgedaan op reis, onder de douche of tijdens een lange wandeling. Afgelopen maand was ik drie weken in Japan en in die tijd ben ik mentaal geen moment met werk bezig geweest. Niet met strategie, niet met groei en al helemaal niet met wat dit betekent voor mijn business. Mijn aandacht zat heel ergens anders. Bij het ontdekken van steden, tempels, lokaal eten en een cultuur die totaal anders is dan thuis. En bij de 20.000 stappen per dag die ik nog steeds voel. Maar vooral ook bij rust, ontprikkelen en even helemaal niets. Zodat er juist weer ruimte ontstaat om scherp te worden, energie te voelen en creativiteit toe te laten. Dus misschien heb ik toch wel een belangrijk inzicht opgedaan (;-)): Soms moet je er helemaal uit om er daarna weer echt in te kunnen.

Ze hebben het altijd over “jezelf vinden” op reis, maar ik ben mezelf hier vooral keihard tegengekomen. We hebben het vaak een beetje romantiserend en geinend over jezelf vinden op reis, in een olifantenbroek, en dat je ineens weet wat je wil met je leven. Ik ben momenteel drie weken aan het rondreizen in Japan. En gelukkig weet ik al best goed wie ik ben (en dat ik geen olifantenbroek wil), maar ik merk hier vooral heel sterk wat ik niet meer wil. Mijn constante haast, mijn never-ending FOMO, mijn to-do lijstjes en altijd dat gevoel dat ik 'door' moet. Japan is daarin genadeloos confronterend. Mensen eten hier niet lopend op straat, maar staan stil en nemen even de tijd. Terwijl ik mijn eten normaal gesproken lopend, rennend of ergens in het OV naar binnen werk, want ja: efficiënt. En nu stond ik ernaast en dacht alleen maar: wow… zo kan het dus ook. Wat goed. En eigenlijk ook gewoon heel fijn. Op de drukste metrostations, midden in de spits, wacht iedereen rustig op zijn beurt. Geen geduw en geen ongeduld. Ik merkte dat ik eerst nog dacht: kom op. En nu steeds vaker: komt wel. En in de supermarkt zei een medewerkster dat ze iets voor me ging halen. Na drie minuten voelde ik al irritatie opkomen en dacht ik: dit duurt te lang, ik loop wel door. Maar dat doe je hier niet. Dus ik bleef staan. Tien minuten. En ja hoor, ze kwam gewoon terug met precies wat ik zocht en graag wilde. Blijkbaar is wachten hier geen probleem. Stilstaan ook niet. Alleen voor mij. En wat ik hier ineens heel helder zie, is hoe ik eigenlijk altijd “aan” sta: altijd snel, altijd door en vooral altijd het gevoel dat het efficiënter kan. En ik merk dat ik daar wel een beetje klaar mee ben. Even wachten is oké, de tijd nemen is oké, en niet constant lijstjes afwerken en gewoon even niets is ook oké. Blijkbaar moest ik daarvoor helemaal naar de andere kant van de wereld reizen om dat te beseffen. En dat is ook oké.

Na 15 jaar onderwijs kan ik je alles vertellen over breuken, maar niets over hoe je een huis koopt of een contract leest. En dat is iets waar ik de laatste tijd steeds vaker over nadenk. Want ik ben benieuwd: heb jij ooit praktisch moeten toepassen aan welke kant van een vulkaan meer wind of regen is (aardrijkskunde is blijkbaar blijven hangen)? Of wat de uitkomst is van 7/49? Ik in ieder geval niet. Maar vragen als: — blijf ik in loondienst of ga ik ondernemen, en wat zijn de voordelen? — hoe koop ik een huis en waar moet ik op letten? — waar moet ik op letten als ik een contract lees? Die komen steeds vaker voorbij en daar was geen toets voor. Begrijp me niet verkeerd. School heeft me veel gebracht: leren denken, basiskennis, doorzetten, structuur. Maar ook: leren voor dingen die ik daarna zelden nog gebruik. Ik weet hoe vulkanische grond ontstaat, ik kan een jaarrekening opstellen en ik snap (semi) hoe vraag en aanbod werkt. Allemaal super handig voor een pubquiz. Maar het echte leven voelt soms alsof ik een examen moet maken… zonder dat ik de stof ooit heb gehad. En ik weet en snap dat je niet alle aspecten van het leven kunt vangen in een lespakket. Maar stel je voor dat we naast theorie ook wat vaker oefenen met het echte leven: — hoe je financiële keuzes maakt — hoe je een contract leest zonder er later spijt van te krijgen — hoe je een idee omzet in een onderneming — hoe je investeert Zodat we niet alleen leren om toetsen te halen, maar ook om beslissingen te nemen. En simpelweg te leven. Want breuken vereenvoudigen is handig. Maar het leven wordt een stuk makkelijker als je iets minder goed bent in sommen, en iets beter in het echte leven. Hoe denk jij hierover?

We gaan even de remote werken-clichés doorbreken, want die verhalen over vrijheid kennen we nu wel. Vandaag gaat het over discipline, want zonder zat ik allang weer in een vlucht met Ryanair (oké, eigenlijk AirAsia vanuit Bali, maar even om de toon te zetten) naar huis. In Nederland zit ik gewoon van 9 tot 5 achter m’n laptop, omdat iedereen dat doet. Iedereen om me heen gaat naar kantoor, werkt op vaste tijden, plant zijn dag strak in en zonder dat je het doorhebt, beweeg je daarin mee. Maar weet je hoeveel ik hier in Bali zou kunnen doen? Hoeveel stranden, massages, cafés, yogalessen en zonsondergangen op me wachten? Weet je hoe makkelijk het is om te denken: ik werk vanavond wel even, of morgen, of na die lunch bij die beachclub. En dat is precies waar het misgaat. Ik heb hier zoveel mensen ontmoet die met een beetje spaargeld naar Bali kwamen, dachten: ik ga dit leven wel even doen en zichzelf in no time verloren in beach clubs, feestjes en brunches. Iedere dag een feestje, werk uitstellen, beetje freelancen, beetje zien wat komt. En uiteindelijk nét genoeg geld overhouden voor een vliegticket terug naar huis. Remote werken klinkt als vrijheid, maar vraagt om keiharde keuzes. Het is niet werken waar en wanneer je maar wil, maar zelf bepalen dat je werkt, ook als alles om je heen roept: doe het later. ➤ Op tijd opstaan als niemand je aanwezigheid timet. ➤ Plannen als niemand met je meekijkt of deadlines stelt. ➤ Je werk serieus nemen als niemand zegt dat het moet. ➤ En vooral (heel vaak) nee zeggen tegen alles wat leuker, makkelijker of relaxter lijkt dan je to-do-lijst. Remote werken is niet moeilijk omdat het zwaar is, het is moeilijk omdat het zo aantrekkelijk is om te doen wat niet moet. Don’t get me wrong: het is het zeker waard, maar het is geen vakantie. Werk jij wel eens remote? Wat vind jij het lastigst eraan of lijkt het je juist heerlijk? Ik ben benieuwd naar jouw beeld. 👇