Socials die werken, zonder dat jij het werk hoeft te doen​

Ze hebben het altijd over “jezelf vinden” op reis, maar ik ben mezelf hier vooral keihard tegengekomen. We hebben het vaak een beetje romantiserend en geinend over jezelf vinden op reis, in een olifantenbroek, en dat je ineens weet wat je wil met je leven. Ik ben momenteel drie weken aan het rondreizen in Japan. En gelukkig weet ik al best goed wie ik ben (en dat ik geen olifantenbroek wil), maar ik merk hier vooral heel sterk wat ik niet meer wil. Mijn constante haast, mijn never-ending FOMO, mijn to-do lijstjes en altijd dat gevoel dat ik 'door' moet. Japan is daarin genadeloos confronterend. Mensen eten hier niet lopend op straat, maar staan stil en nemen even de tijd. Terwijl ik mijn eten normaal gesproken lopend, rennend of ergens in het OV naar binnen werk, want ja: efficiënt. En nu stond ik ernaast en dacht alleen maar: wow… zo kan het dus ook. Wat goed. En eigenlijk ook gewoon heel fijn. Op de drukste metrostations, midden in de spits, wacht iedereen rustig op zijn beurt. Geen geduw en geen ongeduld. Ik merkte dat ik eerst nog dacht: kom op. En nu steeds vaker: komt wel. En in de supermarkt zei een medewerkster dat ze iets voor me ging halen. Na drie minuten voelde ik al irritatie opkomen en dacht ik: dit duurt te lang, ik loop wel door. Maar dat doe je hier niet. Dus ik bleef staan. Tien minuten. En ja hoor, ze kwam gewoon terug met precies wat ik zocht en graag wilde. Blijkbaar is wachten hier geen probleem. Stilstaan ook niet. Alleen voor mij. En wat ik hier ineens heel helder zie, is hoe ik eigenlijk altijd “aan” sta: altijd snel, altijd door en vooral altijd het gevoel dat het efficiënter kan. En ik merk dat ik daar wel een beetje klaar mee ben. Even wachten is oké, de tijd nemen is oké, en niet constant lijstjes afwerken en gewoon even niets is ook oké. Blijkbaar moest ik daarvoor helemaal naar de andere kant van de wereld reizen om dat te beseffen. En dat is ook oké.

Na 15 jaar onderwijs kan ik je alles vertellen over breuken, maar niets over hoe je een huis koopt of een contract leest. En dat is iets waar ik de laatste tijd steeds vaker over nadenk. Want ik ben benieuwd: heb jij ooit praktisch moeten toepassen aan welke kant van een vulkaan meer wind of regen is (aardrijkskunde is blijkbaar blijven hangen)? Of wat de uitkomst is van 7/49? Ik in ieder geval niet. Maar vragen als: — blijf ik in loondienst of ga ik ondernemen, en wat zijn de voordelen? — hoe koop ik een huis en waar moet ik op letten? — waar moet ik op letten als ik een contract lees? Die komen steeds vaker voorbij en daar was geen toets voor. Begrijp me niet verkeerd. School heeft me veel gebracht: leren denken, basiskennis, doorzetten, structuur. Maar ook: leren voor dingen die ik daarna zelden nog gebruik. Ik weet hoe vulkanische grond ontstaat, ik kan een jaarrekening opstellen en ik snap (semi) hoe vraag en aanbod werkt. Allemaal super handig voor een pubquiz. Maar het echte leven voelt soms alsof ik een examen moet maken… zonder dat ik de stof ooit heb gehad. En ik weet en snap dat je niet alle aspecten van het leven kunt vangen in een lespakket. Maar stel je voor dat we naast theorie ook wat vaker oefenen met het echte leven: — hoe je financiële keuzes maakt — hoe je een contract leest zonder er later spijt van te krijgen — hoe je een idee omzet in een onderneming — hoe je investeert Zodat we niet alleen leren om toetsen te halen, maar ook om beslissingen te nemen. En simpelweg te leven. Want breuken vereenvoudigen is handig. Maar het leven wordt een stuk makkelijker als je iets minder goed bent in sommen, en iets beter in het echte leven. Hoe denk jij hierover?

We gaan even de remote werken-clichés doorbreken, want die verhalen over vrijheid kennen we nu wel. Vandaag gaat het over discipline, want zonder zat ik allang weer in een vlucht met Ryanair (oké, eigenlijk AirAsia vanuit Bali, maar even om de toon te zetten) naar huis. In Nederland zit ik gewoon van 9 tot 5 achter m’n laptop, omdat iedereen dat doet. Iedereen om me heen gaat naar kantoor, werkt op vaste tijden, plant zijn dag strak in en zonder dat je het doorhebt, beweeg je daarin mee. Maar weet je hoeveel ik hier in Bali zou kunnen doen? Hoeveel stranden, massages, cafés, yogalessen en zonsondergangen op me wachten? Weet je hoe makkelijk het is om te denken: ik werk vanavond wel even, of morgen, of na die lunch bij die beachclub. En dat is precies waar het misgaat. Ik heb hier zoveel mensen ontmoet die met een beetje spaargeld naar Bali kwamen, dachten: ik ga dit leven wel even doen en zichzelf in no time verloren in beach clubs, feestjes en brunches. Iedere dag een feestje, werk uitstellen, beetje freelancen, beetje zien wat komt. En uiteindelijk nét genoeg geld overhouden voor een vliegticket terug naar huis. Remote werken klinkt als vrijheid, maar vraagt om keiharde keuzes. Het is niet werken waar en wanneer je maar wil, maar zelf bepalen dat je werkt, ook als alles om je heen roept: doe het later. ➤ Op tijd opstaan als niemand je aanwezigheid timet. ➤ Plannen als niemand met je meekijkt of deadlines stelt. ➤ Je werk serieus nemen als niemand zegt dat het moet. ➤ En vooral (heel vaak) nee zeggen tegen alles wat leuker, makkelijker of relaxter lijkt dan je to-do-lijst. Remote werken is niet moeilijk omdat het zwaar is, het is moeilijk omdat het zo aantrekkelijk is om te doen wat niet moet. Don’t get me wrong: het is het zeker waard, maar het is geen vakantie. Werk jij wel eens remote? Wat vind jij het lastigst eraan of lijkt het je juist heerlijk? Ik ben benieuwd naar jouw beeld. 👇

Mag je nog wel ondernemen op Bali als je hier niet aan meedoet? Ik begin te twijfelen… Want ik doe ongeveer niets wat mindful is. Ik mediteer niet, ik journal niet, en mindful ochtendroutines zitten er bij mij ook niet echt in. En geloof me: ik heb het geprobeerd. In Nederland, op Bali, op een drukke doordeweekse dag, op een rustige zaterdagochtend, als m’n hoofd overliep of juist helemaal leeg was. Yoga lukt nog wel hoor, vooral omdat stretchen gewoon lekker is. Maar om m’n hoofd leeg te maken? Nope. Tijdens iedere yogales waarin je wordt gevraagd om ‘in het hier en nu te zijn’, denk ik alleen maar aan m’n boodschappenlijst, de appjes die ik nog moet sturen of aan m’n to-do’s van morgen. Mindfulness en ik… we blijven een lastige match. En oprecht, ik bewonder mensen die wél die rust vinden in stilte of schrijven. Maar voor mij is het gewoon niet de manier. Mijn hoofd wordt pas rustig van een lange wandeling, een hersenloze Netflix-avond (ja, I know, sorry), of juist een lekkere actieve sportsessie. Maar gaat het daar ook eigenlijk niet allemaal om? Niet om de 5 AM morning routines, maar om doen wat bij jou past? Ik ben benieuwd: waar vind jij ontspanning en rust in? En… nog tips om me toch over te geven aan mindfulness? 😉 Ps. wie gooit me nu uit de Bali-groep?

Als ik iets heb geleerd het afgelopen jaar, is het dat ondernemen niet alleen betekent dat je andere bedrijven verder helpt. Want dan blijft je eigen bedrijf achter. 2025 betekende een jaar van veel verandering in m’n bedrijf. Een samenvatting van 2023 tot en met 2025: – Ik werkte heel veel op gevoel – Ik had een leuke website (en ja, ‘leuk’ is niet per se wat je website zou moeten zijn, besefte ik later) – Ik vond ’m mooi, maar hij klonk een beetje als ik-van-wc-eend – Ik werkte voor iedereen, en vooral heel veel ad hoc – Even weggaan gaf stress, en ik nam veel last-minute klussen aan En dat ging twee jaar lang, buiten wat stress, prima, met veel via-via klanten en mooie referenties. Maar vorig jaar raakte ik in een dal. Een grote klant viel weg, en een paar maanden gebeurde er… helemaal niks. Ik zocht het overal, behalve binnen m’n eigen bedrijf. Totdat ik startte met een businesscoach. En ja, geloof me: ik ben behoorlijk sceptisch als het gaat om coaches. Maar na veel research en een Excel met pro’s en con’s dacht ik: let’s go. Voor het eerst in lange tijd zat ik uren aan mijn eigen business, in plaats van die van anderen. Ik maakte een nieuwe website. Ik postte consistent. Ik keek naar wat mijn klanten zochten, in plaats van alleen wat ik zelf leuk vond. Ik werkte op basis van strategie, in plaats van gevoel. En dat heeft me echt doen beseffen: je moet blijven werken aan je eigen bedrijf. Niet alleen als het slecht gaat, maar altijd. Hoe doe jij dit? Werk jij consistent aan je eigen bedrijf?

Een paar simpele appjes, maar meer had ik niet nodig voor een groot besef over m’n bedrijf. In december kreeg ik een berichtje van een goede vriendin uit Nederland die spontaan wilde langskomen in Bali in januari. Fast forward een paar dagen later: GEBOEKT. Kunnen niet meer terug. En ik dacht: superleuk! Maar… ook: ai. Want bezoek betekent in mijn geval in Bali: veel offline zijn, rondreizen, hosten, spontane plannen en vooral: amper werken. Kan dat zomaar, drie weken van tevoren? En al snel besefte ik: ja, dat kan. Het werd een weekje knallen van tevoren. Lange dagen en alles op scherp. Maar: de maandplanningen stonden, meetings waren ervoor en erna gepland en taken voor projecten verdeeld. Ik ging rustig mijn vakantie in, zonder stress en met vertrouwen. En tijdens die vakantie: – gingen klantposts gewoon online – werden teksten gepubliceerd – kwamen er zelfs nieuwe leads binnen voor kennismakingen Vandaag klap ik na twee weken mijn laptop open en is er geen complete chaos, paniek of achterstand. En ik denk vooral: wow. Ik heb een bedrijf gebouwd dat doorgaat, ook als ik even pauze neem. Ik heb de afgelopen drie jaar zo hard gewerkt aan mijn bedrijf, en dit soort weken laten precies zien waarom. Dat voelt als echte vrijheid en precies waarvoor ik ben gaan ondernemen.

..Als je alleen maar post voor de likes en views. Want dan ga je ergens tussen nu en twee maanden er helemaal klaar mee zijn. En ik ben ook niet heilig hoor. Natuurlijk vind ik het leuk als een post het goed doet. Als de views oplopen en de likes binnenkomen. Ik ben de laatste die dat ontkent. Maar hoe meer ik me daarop ging focussen, vooral op LinkedIn, hoe minder leuk het werd. Want al doe je alles ‘zoals het hoort’, dezelfde soort post, dezelfde toon en dezelfde tijd, en toch krijg je ineens 5 keer minder bereik. Of helemaal niks. En daar zit je dan, met je zorgvuldig gekozen woorden en moeite. Het algoritme doet wat het wil. Er zit regelmatig medium tot weinig logica in. En hoe harder je probeert het te begrijpen, hoe frustrerender het wordt. Maar wat ik inmiddels wel heb gemerkt: zoveel mensen lezen mee. Maanden geleden haalde ik veel meer impressies dan nu (again, geen idee), maar sinds ik twee maanden consequent post, krijg ik aanvragen van mensen die ik nog nooit eerder heb zien liken of reageren. Ja, viral gaan is leuk en interactie is fijn. En natuurlijk kijk ik ook naar de cijfers en vind ik die belangrijk. Maar als je het alleen daarvoor doet, ga je het niet lang volhouden. Het draait om contactmomenten en herkenning. Om het opbouwen van vertrouwen. En om elke keer opnieuw laten zien wie je bent, wat je gelooft en waar je voor staat. En als je dat doet, trek je vanzelf de juiste mensen aan. Post voor post. Hoe kijk jij hiernaar? Focus jij nog erg op de cijfers, of wat merk jij hierin?

Ik hoor het eigenlijk al m’n hele leven: “Je bent te lief.” Soms lief bedoeld vanuit mijn omgeving. Soms streng en bijna waarschuwend. Soms met de boodschap dat ik vaker mag laten horen wat ik vind, of mijn plek mag innemen. Lang heb ik gedacht dat dit iets was wat ik moest "afleren". Iets waar ik harder voor moest worden en iets wat me in de weg zou staan, vooral in business. En tot een bepaald niveau klopte dat ook: natuurlijk wil ik niet over me heen laten lopen en natuurlijk wil ik grenzen kunnen stellen. Iets wat ik steeds meer doe, en soms nog steeds mag oefenen. Maar lief zijn is niet automatisch iets negatiefs. De afgelopen jaren heb ik het tegenovergestelde geleerd. → Het is waarom ik diepe gesprekken voer met mensen die ik net ontmoet. → Het is waarom klanten zich gehoord voelen vanaf de eerste call. → Het is waarom ik niet alleen hoor wat iemand zegt, maar ook wat iemand bedoelt. → Het is waarom verbinding bijna vanzelf ontstaat. Zacht zijn betekent niet dat je geen grenzen hebt. Het betekent dat je voelt, ziet, hoort en van daaruit kiest. En dat je menselijkheid meeneemt in je werk, je relaties en je leven. En ja, inmiddels ben ik blij dat ik ‘te lief’ ben. Empathie maakt me niet kleiner, maar beter. Niet naïef, maar scherp. Niet kwetsbaar, maar krachtig. Dus nee… ik wil niet ‘minder lief’ zijn. Ik wil alleen heel duidelijk blijven: Mijn empathie laat je binnen, maar mijn grenzen bepalen hoe lang je blijft. Vind jij het moeilijk om grenzen te stellen of gaat dat je makkelijk af? Ik ben benieuwd.

Ik voelde al een paar maanden dat er iets moest veranderen, maar ik durfde het nog niet. Het is zo makkelijk om te zeggen: “Zet die volgende stap”, totdat je zelf moet springen. We stellen allemaal dingen uit. Een nieuwe baan, een nieuwe stad of een afscheid dat je liever nog even parkeert. Het is zo makkelijk om in je comfortabele bubbel te blijven. Want zolang je blijft zitten waar je zit, hoef je niets te verliezen. Maar.. je wint er ook niets nieuws mee. En als je diep vanbinnen voelt dat je ergens niet meer helemaal op je plek zit, dan is het uiteindelijk aan jou om te bewegen. Niemand anders kan dat voor je doen. Voor mij begon dat gevoel een paar maanden geleden. Bali heeft me de afgelopen 2,5 jaar zoveel gebracht: rust, persoonlijke groei, geweldige mensen, een groeiende onderneming en oneindig veel kansen. Maar de laatste tijd voelde ik dat mijn energie ergens anders naartoe wil en ik onrustig werd. Dat ik toe ben aan een nieuwe fase, nieuwe inspiratie en een nieuwe omgeving. Dus ik heb de keuze gemaakt: ik ga naar Barcelona verhuizen komend jaar. En ja, het is superleuk. En ja, het is ook superspannend. Maar het betekent ook: mensen achterlaten. Een basis loslaten die ik tweeënhalf jaar lang heb opgebouwd. Een hoofdstuk dat veilig voelde (tijdelijk?) dichtklappen. Maar ik geloof als geen ander dat als je iets wilt veranderen, jij degene moet zijn die beweegt. Soms is groei precies dat moment waarop je het toch doet. Met zenuwen, met twijfel en met vertrouwen. Welke keuze heb jij uitgesteld of juist gemaakt terwijl je bang was of omdat het zo comfortabel voelde om te blijven?